Η εκθαμβωτική γοητεία και το υποκριτικό ταλέντο του Αλέν Ντελόν σημάδεψαν ανεξίτηλα τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, όμως πίσω από τα κινηματογραφικά φώτα κρυβόταν μια εξαιρετικά περίπλοκη και επικίνδυνη προσωπική διαδρομή. Ένα νέο βιβλίο, υπό τον τίτλο «Murder in Paris ’68», έρχεται να ανασύρει από το αρχείο μια από τις πιο εκρηκτικές υποθέσεις δολοφονίας του 20ού αιώνα, η οποία είχε φέρει τον διάσημο ηθοποιό αντιμέτωπο με τις γαλλικές διωκτικές αρχές.
Το χρονικό της δολοφονίας και η μοιραία επιστολή
Τον Οκτώβριο του 1968, το πτώμα του 31χρονου Γιουγκοσλάβου Στέβαν Μάρκοβιτς εντοπίστηκε τυλιγμένο σε πλαστικό σε δασική έκταση έξω από το Παρίσι, έχοντας υποστεί άγριο ξυλοδαρμό πριν από τη δολοφονία του. Ο Μάρκοβιτς δεν ήταν ένας τυχαίος πρόσφυγας, αλλά ο στενότερος έμπιστος, σωματοφύλακας και σωσίας του Ντελόν στα γυρίσματα, ο οποίος μάλιστα διέμενε στην έπαυλη του ηθοποιού.
Παρά το γεγονός ότι ο Ντελόν βρισκόταν στο Σεν Τροπέ για τα γυρίσματα της ταινίας «Η Πισίνα», έχοντας ακλόνητο άλλοθι, οι εξελίξεις υπήρξαν ραγδαίες. Ο αδελφός του θύματος παρέδωσε στην αστυνομία μια ιδιόχειρη επιστολή του Μάρκοβιτς, στην οποία ο ανερχόμενος τυχοδιώκτης προειδοποιούσε ξεκάθαρα: «Αν μου συμβεί κάτι, για όλες τις αναποδιές μου μιλήστε στον Αλέν Ντελόν, ως τον 10.000 τοις εκατό υπεύθυνο», εμπλέκοντας παράλληλα πρόσωπα του κορσικανικού υπόκοσμου.
Σκάνδαλο στα ανώτατα κλιμάκια
Η αποκάλυψη πυροδότησε ένα τεράστιο πολιτικοκοινωνικό σκάνδαλο. Οι αρχές διερεύνησαν πλήθος σεναρίων:
- Ζήλια και προσωπικές κόντρες: Φήμες για ερωτική σχέση του Μάρκοβιτς με τη σύζυγο του ηθοποιού, Ναταλί Ντελόν.
- Εκβιασμοί υψηλών προσώπων: Υποψίες για κατοχή συμβιβαστικού φωτογραφικού υλικού από πάρτι της παρισινής ελίτ, στα οποία φέρονταν να εμπλέκονται ακόμη και μέλη της ανώτατης πολιτικής ηγεσίας της χώρας.
- Σκοτεινές διασυνδέσεις: Στενές επαφές με κυκλώματα της παρανομίας και του οργανωμένου εγκλήματος.
Η αντανάκλαση μιας ολόκληρης εποχής
Η νέα ιστορική καταγραφή αποτυπώνει την ταραγμένη Γαλλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960, καταγράφοντας τη μετάβαση από τον μεταπολεμικό συντηρητισμό στην εποχή των υλιστικών απολαύσεων και των σκοτεινών παρασκηνίων. Μέσα από λεπτομερείς μαρτυρίες και αρχειακό υλικό, αναδεικνύονται οι λεπτές γραμμές που χώριζαν τη μυθοπλασία από την πραγματικότητα για έναν ηθοποιό που συνήθιζε να δηλώνει ότι ήταν ταυτόσημος με τους κυνικούς χαρακτήρες που υποδυόταν στη μεγάλη οθόνη.

