Ένα από τα πιο μελανά απογεύματα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου κατέγραψε η Εθνική ομάδα στο Άμστερνταμ, γνωρίζοντας τη συντριβή με 7-0 από την Ολλανδία. Πρόκειται για το πιο βαρύ αποτέλεσμα για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα εδώ και 88 ολόκληρα χρόνια, ξυπνώντας μνήμες από το μακρινό 1-11 απέναντι στην Ουγγαρία πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αριθμοί που μαρτυρούν πλήρη κατάρρευση
Πέρα από το ίδιο το σκορ, αυτό που προκαλεί έντονο προβληματισμό είναι η εικόνα απόλυτης παραίτησης των διεθνών στον αγωνιστικό χώρο. Είναι χαρακτηριστικό πως μέχρι τα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης, η ελληνική ομάδα είχε καταγράψει συνολικά μόλις επτά φάουλ — ένα για κάθε γκολ που δέχθηκε στα δίχτυα της. Η έλλειψη επιθετικότητας, έντασης και προσπάθειας να ανακοπεί ο καταιγιστικός ρυθμός των γηπεδούχων κατέστησε την άμυνα ευάλωτη σε κάθε επίθεση των «οράνιε».
Το εφιαλτικό πρώτο μέρος και η αδράνεια του πάγκου
Ο εφιάλτης είχε πάρει διαστάσεις ήδη από τα πρώτα σαράντα λεπτά, όταν το σκορ είχε διαμορφωθεί στο ασύλληπτο 5-0, με τον Τιγιάνι Ρέιντερς να σημειώνει χατ-τρικ κινούμενος ανενόχλητος στη μεγάλη περιοχή. Το πιο δυσεξήγητο στοιχείο, ωστόσο, καταγράφηκε με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου. Παρά το διαφαινόμενο ναυάγιο, το τεχνικό επιτελείο δεν προχώρησε σε καμία αλλαγή προσώπων, παρατάσσοντας τους ίδιους έντεκα ποδοσφαιριστές, σε μια κίνηση που σπάνια συναντάται σε αγώνες τέτοιου επιπέδου.
Ερωτήματα για τις τακτικές επιλογές
Στο μικροσκόπιο βρίσκονται συνολικά οι αποφάσεις του Ιβάν Γιοβάνοβιτς γύρω από την αναμέτρηση. Είχε προηγηθεί ο πολυσυζητημένος αποκλεισμός του φορμαρισμένου Μπάμπη Κωστούλα από την τελική 23άδα, απόφαση που προκάλεσε αίσθηση με βάση τις εξαιρετικές του εμφανίσεις. Εντός των τεσσάρων γραμμών, η διάταξη 4-4-2 χωρίς επαρκείς αμυντικές καλύψεις, οι συνθέσεις στη μεσαία γραμμή και η επιμονή για build-up υπό ασφυκτικό πρέσινγκ οδήγησαν σε αλλεπάλληλα λάθη και μια οδυνηρή ήττα που απαιτεί άμεση και βαθιά ανασύνταξη.

